En ineens… is de meest vanzelfsprekende persoon in je leven verdwenen…
Aan de plek waar ik als kind opgroeide heb ik niet zoveel herinneringen, maar ik weet nog wel dat je er eigenlijk altijd was. Mijn herinneringen beginnen eigenlijk pas bij de verhuizing naar het huis waar je de rest van je leven hebt gewoond. Een huis waar je met 4 kinderen woonde en voor ons zorgde. In deze moeilijke tijd heb je alles gedaan wat nodig was om ervoor te zorgen dat we voldoende te eten hadden, wat zeker niet mee viel, en een dak boven ons hoofd. Je bent in de supermarkt producten gaan aanprijzen bij klanten omdat dat het enige werk was wat je kon vinden. Je vertelde het nooit maar ik wist dat je het vreselijk werk vond. Maar zo was je: je deed wat gedaan moest worden.
Je kon alles zelf. Zo heb je je eigen keuken gebouwd en mij laten zien dat je alles kan maken wat je kan bedenken, als je er zelf maar in gelooft en voldoende oefent. Die les heb ik onthouden en heeft er voor gezorgd dat ik geloof dat ik alles aan kan wat ik echt wil.
Pas toen wij groter en zelfstandig werden ben je je eigen dingen gaan doen. Ik was dolblij dat je ging kleien. Eindelijk had je iets dat je zichtbaar gelukkig maakte en die passie is nog terug te zien in je kunstwerken. Voor mij zullen het altijd meer dan stukken gebakken klei zijn want het mooie van jouw persoonlijkheid zit er in.
We hebben in ons leven voldoende strijd gehad en ik heb diverse keren het nest verlaten. Ik ben echter ook altijd teruggekomen als ik hulp nodig had en ik was altijd welkom. Je was geen moeder die veel knuffelt maar je had altijd plaats voor mij en de anderen die hulp nodig hadden.
Ik had altijd veel wilde en fantastische plannen en daar luisterde je dan hoofdschuddend naar. Eén plan heb je echter financieel gesteund en dat werkt nu nog steeds. Met je inzicht was niks mis en daar profiteer ik nu nog steeds van. In je laatste dagen heb je verteld dat het eerste wat je zou gaan doen als je was overleden, was duiken. Daarna zou je je moeder gaan opzoeken. Duiken was 1 van je passies tijdens je reizen dat je bent blijven doen zolang je kon. Ik hoop dat je veel mooie plekjes ontdekt op je nieuwe reis.
Ik mis je.
Lieve Bart,
Allereerst gecondoleerd met je verlies!
Wat heb je een mooi, respect- en liefdevol memoriam aan je moeder geschreven. Eerlijk, zowel naar je moeder als naar jezelf. Erg mooi om te lezen dat je moeder je (financieel) gesteund heeft bij dat wat blijkt je echte passie te zijn. Ik wens je dat je haar begeleiding blijft ervaren en dat je altijd op haar kunt blijven terugvallen als je dat nodig hebt.
Warme omhelzing,
Ingrid