Hehe, we zijn zover! Deze blog is op de eerste dag op de camping geschreven, maar waarschijnlijk wat later gepost door het gebrek aan een fasoenlijke internetverbinding bij de caravan. De MacDonalds hier op de hoek heeft wel een gratis wifi-verbinding waar ik waarschijnlijk – onder het genot van een cappuchino – regelmatig ‘savonds gebruik zal maken. Overdag heb ik de mogelijkheid om op de school van de kinderen gebruik te maken van hun internet, dus dat is ook mooi geregeld. Maar op dit moment even niet… ik heb de fut er even niet voor.
Vandaag hebben we besloten, na een dag heel veel verhuizen onder een tropische zon, om niet nogmaals naar de opslag te rijden. Nee, om half 5 waren we het helemaal beu. Door de brandende zon en een graadje of dertig op de thermometer, liep het zweet over onze ruggen. Rond de tachtig dozen waren al in de opslag en nog een keer één uur heen en weer rijden met een volle auto, daar hadden we echt geen zin meer in. Dus zijn we in de auto gestapt, richting de camping. Daar wachtte ons een heerlijk verfrissend buitenzwembad op. Na een heerlijke duik in het koele water, zijn we naar de caravan gelopen. Gelukkig hadden wij de sleutel al afgelopen donderdag gekregen en konden we er zo in. Alles was heerlijk schoon en opgeruimd, ik hoefde niets anders te doen dan in een handomdraai de Spaggetti Carbonara te maken van de meegenomen ingredienten. De caravan zelf is heel luxe. Heel veel dingen zijn net nieuw aangeschaft; de tent naast de caravan waar de kids slapen, hun slaapmatje en hun slaapzakken, onze matrassen en dekbedden in de caravan. Verder heeft de caravan 2 koelkasten, een ruime voortent en een luifel, tv-aansluiting voor het wk-voetbal, een waterkraan met heerlijk koel water achter de caravan en redelijk nette douches en wc’s binnen loopbereik. En natuurlijk al dat andere materiaal waarmee je in principe alles bij de hand hebt om een paar weken door te komen. Het is en blijft fantastisch dat we daar zomaar een maand lang gebruik van mogen maken.
Morgen gaan we nog eenmaal met de aanhanger naar de opslag rijden. De rest van de dagen zullen we het huis nog verder opruimen en beslissen wat we met de laatste spullen doen; in de opslag, verkopen, weggeven of weggooien. Stiekem blijken er nog een hoop “twijfelspullen” over te blijven. En daarna zal het hele huis nog schoongemaakt worden. De komende week blijven de tropische temperuren hier in Nederland aanhouden, dus dat wordt nog een hoop zweten. Maar gelukkig weet je dan dat er aan het einde van de dag een heerlijk koel zwembad of een strandmeertje op je wacht… aan ons de keus. Wat een luxe!
P.S. Onze zoon had de volgende dag – onderweg naar het huis voor de laatste loodjes – nog een opmerking het overdenken waard. In de auto vertelde hij dat hij het verhuizen naar de camping maar hard werken vond. Verbaasd keek ik achterom naar de achterbank. “Hoezo?” vroeg ik. “Het valt toch wel mee wat jeallemaal moet doen? Je hoeft alleen maar te eten, te zwemmen en te slapen.” Precies uitleggen wat hij bedoelde was blijkbaar moeilijk. Maar een paar overdenkingen later waren we erachter. Het kost een hoop moeite om je de nieuwe huisregels eigen te maken! In het woonhuis weet je precies wat de regels zijn; waar laat je je tas en je schoenen, wie dient er tafel te dekken, waar laat je je speelgoed. In en om de caravan heb je minder ruimte en dien je goed achter je op te ruimen, anders wordt het snel een zooitje. En dat is wennen, want bij elk ding dat je doet, dien je na te denken wat je ermee doet. En dat… dat is hard werken!
