Het zijn de laatste dagen voor vertrek. De spanning loopt op. Zijn we niets vergeten? Is alles geregeld? Bijna elke avond is er een afscheidsfeest of etentje. We kunnen onze tranen nog net overstemmen met het gevoel dat we een geweldig avontuur tegemoet gaan.
Op de laatste avond krijgen wij van de zoon van mijn zus nog een kadootje. We hadden al tegen iedereen gezegd dat we geen kado’s willen, die we dan mee moeten nemen terwijl de koffers al vol zijn. We nemen 1 koffer per persoon mee en 1 stuks handbagage per persoon. We sturen geen spullen na per boot of zo, dus we zullen moeten leven van wat we mee kunnen dragen. Kado’s passen daar meestal niet zo goed bij. Het blijkt een heel klein kadootje: een mini boeddha beeldje met het boek der wijsheid erbij. Deze brengt geluk en wijsheid en daar kunnen we wel een portie van gebruiken. We vinden het dan ook een geweldig kado.Eigenlijk hebben we geen idee waar we terecht zullen komen. We hopen alleen dat alles goed gaat. We hebben afgezien van de vlucht nog helemaal niets geregeld in Gran Canaria zelf. Onze contactpersoon op het eiland laat onderweg naar het vliegveld in Duitsland nog weten dat de huurauto niet is geregeld en dat we dat zelf moeten doen op het vliegveld in Gran Canaria zodra we daar aankomen.
Het huis waar we in hopen te gaan wonen is van een vriendin van ons, maar die had het verhuurd voor 5 jaar. Die 5 jaar zijn voorbij, maar de huurder had laten weten er niet uit te willen. Aangezien er in Spanje ook een behoorlijke huurbescherming is, zou dat nog wel eens een probleem kunnen worden. We hopen eigenlijk dat als we daar voor de deur staan en geen ander onderdak hebben dat ze ons binnenlaten. Het huis is tenslotte groot genoeg voor 2 gezinnen en de huurder had officieel maar de helft gehuurd. Maar ja, ook dan zal hij ons vrijwillig binnen moeten laten.
Onze koffers die net onder het maximum gewicht zitten en eentje die er net boven zit, worden probleemloos ingecheckt. Ook onze uitbundige handbagage is geen enkel probleem. We zijn blijkbaar aan de late kant want de wachtrij voor de laatste balie is enorm. Er sluit vrijwel niemand meer achter ons aan dus we vrezen dat we wel eens een eind uit elkaar kunnen komen te zitten in het vliegtuig, want stoelnummers worden niet uitgedeeld. Even later zitten we met zijn vieren op een rij in het vliegtuig. Mama en de kids naast elkaar en papa aan de andere kant van het gangpad. Wat een geluk. We hebben het idee dat de boeddha al werkt.De vlucht verloopt voorspoedig en 4 en een half uur later staan we in Gran Canaria. Nu nog een auto. We lopen naar de autoverhuurbalies en vragen bij meerdere balies naar een auto groot genoeg voor ons vieren en al onze bagage. De prijzen beginnen bij € 95,- per dag en dat wordt bij elke volgende balie iets minder. Tot we voor € 300,- een luxe nieuwe auto een hele week mogen meenemen. Er zit niet alleen airco in, maar zelfs cruise control, MP3 aansluitingen en alle mogelijke denkbare luxe. Niet slecht voor de goedkoopste die we konden vinden.
Op naar Fataga. We komen na een poosje rijden in het mooie dorpje aan en beginnen met aanbellen bij het huis. Er doet niemand open en we zien ook geen teken van leven. Hmmm, wat nu? We kiezen positie bij een terrasje. Daar wordt wat gedronken en we vragen de ober of er iemand is die ons kan helpen. Hij kan ons een klein appartementje aanbieden boven de bar. Het is eigenlijk te klein voor 4 personen, maar 1 of 2 dagen moet dat wel lukken. Het is in ieder geval goedkoop zegt ie, maar hij weet de prijs niet. Ook woont er een nederlandse dame in het dorp die ons mogelijk beter kan helpen en hij stuurt me naar haar huis. Ik ga kijken, maar daar kennen ze geen nederlandse dame. Ik kan het beter in de bar daartegenover vragen, wordt me gezegd.
Ik loop de bar binnen en vraag aan de ober of hij weet waar de nederlandse dame woont. Hij verstaat me slecht en ik hem ook, dus hij verwijst me door naar 2 heren die aan de bar zitten. De heren blijken duits en wonen al heel lang in Fataga. Ik vertel mijn verhaal dat ik een huis heb, maar dat ik er niet in kan omdat de huurder niet opendoet. Ik wordt uitgenodigd om samen met hen aan een tafel te gaan zitten en ze vertellen me hoe verschrikkelijk moeilijk het kan zijn om een huurder uit je woning te krijgen. Diverse mensen daar zijn zelfs hun woning op die manier kwijtgeraakt. Ik krijg het advies om de huurder uit te kopen, een vooruitzicht waar ik niet echt op zit te wachten. Maar hoe dan ook: we moeten wel voor de nacht nog onderdak regelen. Dan zegt 1 van de heren dat we wel bij hem kunnen overnachten.
Hij heet Freddy en heeft plaats genoeg zegt ie. Hij is in zijn leven al meerdere malen belazerd en vind het prachtig dat ie iets voor iemand kan doen die in de knel zit. Ik neem het aanbod uiteraard aan.
We stappen in onze auto en Freddy rijdt voor ons. We rijden Fataga uit helemaal tot aan de camelen safari die op enkele kilometers voor Fataga ligt. Daar gaat hij een onverharde weg bestaande uit grote en kleine stenen op en stopt na 20 meter. Hij wijst opzij naar een parkeerplaats aan de zijkant en maakt ons duidelijk dat onze auto het niet redt tot aan het huis. We laten de auto en de bagage achter en rijden met hem naar boven in zijn landrover-achtige auto. We stuiteren werkelijk de weg op naar boven en komen dan bij een hele oude hacienda. Ooit was het hier heel vervallen maar het woonhuis is prachtig opgeknapt. Alles ademt een heel oude sfeer uit en achter het huis staat een atelier. Hij is kunstschilder. We leren Tony kennen, een spaanse jongen die daar voor tuinman en klusjesman speelt.
Het huis is prachtig en de tuin eromheen is een kleine oase in een dor landschap. Later horen we dat daar een natuurlijke bron zit, wat de lokatie van het huis en de tuin verklaart. Het huis zelf is verrassend schoon, maar het atelier is een stofnest. Freddy doet ons het voorstel dat we daar mogen overnachten, maar dan moet hij in het atelier slapen en dat moet dan eerst schoongemaakt worden. Dat mogen onze dames dan doen, volgens hem als betaling voor het overnachten. Het hoeft niet meteen want hij kan nog overnachten in het dorp tot zijn ex-vrouw komt. De heren mogen Tony dan helpen met het opknappen van de omgeving. Werk is er genoeg. Wij vinden het een prima deal zolang er maar geen geld bij hoeft, of in ieder geval maar heel weinig, want de huur voor ons andere huis moet ook betaald worden.
Later op de avond, als we helemaal alleen zijn in het woonhuis, besluit ik dat we water en brood nodig hebben voor de nacht en de volgende ochtend en aangezien de watervoorziening op dat moment niet werkt daal ik lopend de berg af naar de auto en rijd vervolgens naar het dorp. In de bar waar ik Freddy heb ontmoet krijg ik salade en cola voor mezelf en water en witbrood voor de rest voor een zeer schappelijk prijsje. Ik rijd weer terug en onder aan de berg besluit ik dat ik geen zin heb om naar boven te lopen met die waterflessen en dus waag ik het erop. Op slechts 30 meter voor het huis strand ik op een grote steen midden op de weg en moet me iets terug laten zakken. Ik parkeer daar de auto en weet nu dat ik bijna de hele route kan rijden.
Onze eerste nacht in de verzengende hitte die vergezeld gaat van een flinke hete wind is uiterst onrustig. De kinderen hebben het idee dat het spookt door de vele geluiden. Ik sta zelf wel 10x op om te kijken wat er nu weer staat te klapperen of wat dat geluid was alsof er een metalen fles omviel. ‘s-Morgens zijn we dan ook niet uitgerust en vragen we ons af hoe lang we welkom zijn en of we het wel zo lang zullen uithouden daar…
