De afgelopen weken

De afgelopen weken is er weer een hoop gebeurd en vooral een hoop veranderd.Mijn zusje kwam op bezoek en één dag later moest ik al het vliegtuig pakken om zelf naar Nederland te gaan. We hebben dus maar één avond samen doorgebracht en zijn daarom maar direct uit gaan eten bij Rimini, ons favoriete Italiaanse restaurant. Het eten was wederom uitstekend en de prijs was ook heel acceptabel. Nou ja, op een hoop gebakkelei met het personeel dan. Toen we voor de deur stonden werden we aangesproken door een propper, die ons 10% korting beloofde als we bij Rimini gingen eten. Aangezien we dat toch al van plan waren vonden we dat wel een goed idee.
Eenmaal aan onze tafel kregen we direct per persoon een broodje met knoflookolie erbij. We hebben het geproefd en het was wel aardig. De kinderen vonden het niet lekker en hebben het niet gegeten. Na de maaltijd stonden er “grande” Coca Cola op de rekening terwijl we dat niet hadden besteld. We hadden het wel gekregen maar normaal rekenen we af wat we bestellen, de rest is service. Ook stond het knoflookbrood er 5x op en ontbrak de 10% korting ondanks dat we de kortingsbon aan de ober hadden gegeven op het moment dat we om de rekening vroegen. Het was duidelijk dat we als domme toeristen werden behandeld.
We hebben duidelijk gemaakt dat we 10% korting wilden en dat we het brood niet wilden betalen. De cola konden we nog wel verkroppen, want als we een gewone hadden gekregen hadden we er nog één bijbesteld en dat zou zelfs duurder zijn geweest. Na twee minuten discussie met de serveerster en nog geen twee tellen discussie met de ober zelf kregen we de gewenste korting, waarna we afrekenden met onze Spaanse betaalpas. Toen drong het besef bij hen door dat we helemaal geen toeristen waren (nou ja op mijn zussie na dan).
Het is elke keer weer spannend of Ben, de auto, het doet. In korte tijd hebben we de accu en twee banden moeten vervangen en kort daarna zelfs de kogellagers links achter. Starten doet ie niet altijd en het vermoeden is dat dat aan de startmotor ligt, maar als er iemand van de garage naar kijkt doet ie het elke keer prima. We besluiten om daar maar geen geld aan uit te geven en deze mañana mentaliteit van de auto te accepteren. Tot nu toe hebben we verschillende oplossingen voor het probleem geprobeerd en steeds werkt een ander: Aan alle draadjes rommelen onder de motorkap; De auto in of uit de versnelling zetten; allemaal uitstappen en een rondje om de auto lopen (heeft echt gewerkt!!!!); De motorkap en de kofferbak openzetten en het laten doorwaaien (ons was gezegd dat ie meer problemen geeft als ie in de volle zon heeft gestaan). Geen enkele oplossing werkt echter altijd.
Ondanks dit kleine probleempje, wat op zijn hoogtepunt voor een half uur vertraging heeft gezorgd, doet de auto het prima en hebben we bij deze auto niet het idee dat we elk moment onderdelen kunnen verliezen. De Mercedes voelde niet goed aan en bleek achteraf toch niet helemaal gratis te zijn. De eigenaars wilden achteraf de huurprijs nog even afrekenen. Ik heb daarmee ingestemd maar tevens gemeld dat ik voor alle overgebleven spullen die nog in ‘onze’ tuin stonden opslagkosten ging rekenen. Uiteindelijk blijken beide rekeningen even hoog te zijn geworden :). Ik heb uiteindelijk alleen de benzine betaald.
Na een weekje in Nederland gewerkt te hebben en daar rond te hebben gereden op de motor vlieg ik weer naar Gran Canaria. Ik moet die week wel werken, maar kan dat doen vanuit thuis. Een ideale situatie. Vroeg beginnen en dus vroeg klaar door het tijdsverschil en daardoor ‘s-middags nog tijd over om iets leuks te doen. Met mijn gezin en zus op stap, voornamelijk naar het strand dus. Mijn zusje was duidelijk aan vakantie toe dus we doen ons best om haar daarvan zoveel mogelijk te geven. Niet echt een zware opgave.
Na een week “werkvakantie” vlieg ik samen met mijn zus weer naar Nederland. Ik moet weer een week daar werken omdat het programma waar al die tijd aan is gewerkt live moet en we kunnen niet riskeren dat mijn onstabiele internetverbinding wegvalt op dat belangrijke moment. Het live gaan gaat veel te voorspoedig en ik ben veel te vroeg (lees: te weinig werkuren) klaar. Nog 3 dagen over voordat het vliegtuig gaat. Tijd om de boekhouding te doen en spullen te kopen die mee terug moeten. Het was op de heenweg naar Nederland nog wel even spannend of we het vliegtuig zouden halen want de auto wilde die dag weer niet starten. Het besef dat een onbetrouwbare auto op zo’n moment wel heel veel geld kan gaan kosten was voor ons de reden om toch een “echte” auto te gaan kopen.
In de week na mijn terugkomst zijn we direct een andere auto gaan zoeken. We hebben een hoop 2e-hands en nieuwe autogarages bezocht en hebben het beste gevoel bij een 2e-hands autoverkoper uit San Fernando. We gaan terug naar die winkel en de verkoper blijkt een hoop familie te hebben in Fataga. We ontmoeten zijn broer bij de Gasolinera die ons tips geeft hoe zoveel mogelijk van de prijs af te krijgen. De tips helpen en mijn vrouw blijkt een uitstekende afpingelaar te zijn. Ze krijgt bijna 20% van de prijs af en we kopen een oude maar betrouwbare Renault Clio uit 2004 met 77000 km op de teller. Ondanks de korting krijgen we toch garantie, terwijl we die hadden ingeruild tegen extra korting. Tot nu toe start ie elke keer direct.
Ik merk in de week na terugkomst dat ik helemaal uit het ritme van klussen en opknappen ben. Het kost me bijna een week om weer in dat ritme te komen en net als ik lekker de buitenkant wil gaan schilderen begint het te regenen. Het regent 4 dagen lang, iets wat hier zelden voorkomt. We zien direct waar het huis niet waterdicht is en wat er dus extra gedaan moet worden. Ik besef dat we geluk hebben met het weer, want als ik al had geschilderd had ik meer regen nodig gehad om de lekken te vinden, waarna de nieuwe verf gewoon van de muur zou zijn afgevallen. De lekken zijn inmiddels gedicht, de buitenkant is (gedeeltelijk) geschilderd en het ziet er nu goed uit.