Bij het schrijven van deze beloofde blog (zie het onderikje De volgende Uitdaging van 17 september jl.) speelt de hele tijd het liedje van de Janse Bagge Bend uit Susteren door mijn hoofd…
Du mos sollicitere!
Ze zeggen allee jong Sollicitere! Hubste-n-al geschreeve? Vievenzeeventig breeve! Dan schrief mar opnuj!
Tja, voor de jongere generatie waarschijnlijk een totaal onbekende band, maar voor de ietwat minder jonge generatie waarschijnlijk heel herkenbaar. Het was ook wat, die sollicitatie. Het is alweer enkele weken geleden, maar beloofd is beloofd dus hier mijn ervaringen. Ik had mijzelf erg uitgesloofd om een overzichtelijke cv te maken met een kort en bondige bijgevoegde brief met mijn motivatie. Een en ander was zeer geslaagd dacht ik zelf. Tegenwoordig worden de sollicitatiebrieven niet meer per post verstuurd maar via een invulformulier op de website. Natuurlijk wil ik met de tijd mee gegaan zijn en stuur ik de mijne ook digitaal op. Wat rest mijn verbazing? Binnen 2(!) minuten had ik een afwijzing in mijn inbox! Een afwijzing? Hoe kan dat nou? Ik heb de afgelopen 10 jaar min of meer hetzelfde werk gedaan als wat er in de functie gevraagd werd! Eerst 7 jaar bij een baas en daarna voor mijn eigen bedrijf en het bedrijf van mijn man. Ik snapte er niets van. Terwijl ik sta te wachten bij de poort van de school om met zoonlief naar huis te fietsen, krijg ik (een 10 minuten later) een email waarin staat dat mijn cv is aangekomen en dat ik in de komende 2 weken bericht kan verwachten. Geheel in de war door deze 2 tegenstrijdige berichten, bel ik het wervingburo op.
Mevrouw de vestigingsmanager had slechts gekeken naar de laatst vermelde ervaring op mijn cv (waar natuurlijk opstond dat ik een huis gerenoveerd heb ik Gran Canaria), zonder verder te kijken dan haar neus lang was. Ze had niet de bijgevoegde brief gelezen waarin vermeld stond dat dit slechts een tijdelijk werkproject was, niet de cv doorgekeken of er misschien toch relevant informatie op stond… “Tja wat wil je, we krijgen elke dag honderden brieven van allerlei mensen en je moest toch eens weten wie er allemaal op zo´n functie solliciteren!” was haar antwoord. Zonder een enkel excuus vraagt ze of ik weet dat het om een parttime baan gaat (ja dat weet ik) en of ik misschien morgen op gesprek kan komen bij haar.
Geen probleem, de volgende dag om 4 uur sta ik bij haar op de stoep en druk op de bel… en nog een keer… en nog een keer… er wordt niet open gedaan. Na ruim 5 minuten wachten heb ik toch maar mijn mobieltje gepakt en het bedrijf opgebeld. “Oh, sta je voor de deur en er wordt niet opengedaan? Nee dat kan, dan zijn onze collega´s al naar huis. Druk maar op de bel van de buren en zeg maar dat je voor ons komt, dat zijn ze gewend…” Boven aangekomen krijg ik te horen dat dit eigenlijk dagelijkse kost voor hen is, maar enige actie in de vorm van je bezoek bij de entree opwachten of een standaard briefje bij de deur, nee, daar waren ze nog niet opgekomen! Wederom zonder een excuus wordt mij gevraagd om plaats te nemen bij juffrouw Pietersen voor het gesprek.
Pietersen? Ik had toch een gesprek met juffrouw Jansen? Het blijkt dat juffrouw Jansen, de vestigingsmanager van het telefoongesprek, het te druk heeft met typen (ze zat in dezelfde ruimte achter een ander buro, merkte ik later) om mij te woord te staan, dus juffrouw Pietersen nam het over. “Ja zo gaat dat hier, we nemen alles van elkaar over en we weten ook alles van onze klanten, want we zetten alles in onze database….” Het gesprek liep daarna redelijk soepel ook al kon zij niet alle vragen die ik had voorbereid beantwoorden (zelfs een standaard vraag als “Hoeveel werknemers heeft het bedrijf?”) en het leek juffrouw Pietersen dat ik uitermate geschikt was voor deze functie. “Fijn”, dacht ik, “dan zitten we toch op één lijn.”
Dan nu het salaris… nou dat leek mij wel oké, zoals het in de vacature vermeld stond. Maar helaas blijkt ook hier de onprofessionaliteit van het wervingsburo. Het genoemde salaris is niet voor een parttime functie, maar voor een fulltime baan. Spijtig genoeg wordt dat nergens in de vacature duidelijk gemaakt, dus ook hier word ik weer op het verkeerde been gezet. Omdat ik niet meteen antwoord kan geven op de vraag hoeveel minder ik dan wél wil verdienen, spreken wij af dat ik hierover nog een email stuur. We nemen vriendelijk afscheid en ik fiets naar huis met gemengde gevoelens.
Thuis heb ik het hele sollicitatiegesprek doorgenomen met mijn partner en zijn we tot een minimumsalaris gekomen. Dit vermeld ik netjes in een email naar het wervingsburo. Omdat wij beiden op dit moment zonder werk én goed inkomen zitten, zien wij het solliciteren als een soort wedstrijdje. Degene die als eerste een redelijke baan heeft, heeft gewonnen en hoeft het huishouden, kinderopvang en kluswerk niet (of in ieder geval minder) te doen. Het geeft het solliciteren net een extra tintje om nog meer je best te doen. Tenslotte willen wij allebei altijd wel “winnen”!
Daags na mijn e-mail wordt ik opgebeld door een zeer verontwaardige juffrouw Jansen. Hoe ik het in mijn hoofd heb gehaald om háár tijd te verspillen door op gesprek te komen! Terwijl zij toch duidelijk had gemeld in ons eerste telefoongesprek dat het salaris voor deze vacature lager lag dan het bedrag dat ik nu vroeg! Pardon?!? … Ze had mij inderdaad gevraagd of ik wist dat het om een parttime baan ging, maar over het salaris hebben wij niet gesproken! En ik heb háár tijd verspild?!? De beschuldigde toon tijdens dit gesprek was voor mij de druppel. Beleefd maar uiterst kortaf heb ik haar gemeld dat ik niet meer zaken met hen wilde doen en dat het woord ´Professional´ (wat zij in hun bedrijfsnaam voeren) mijn inziens absoluut geschrapt mag worden!
Even heb ik gedacht om nog een email te sturen naar het hoofdkantoor (én naar het bedrijf die de betreffende vacature had geplaatst) om daar te vermelden dat deze arrogante 23-jarige vestigingsmanager het wel heel hoog in haar bol heeft en wellicht enige begeleiding nodig heeft om deze vestiging in de toekeomst succesvol draaiende te houden. Het lijkt mij dat als je op deze manier je klanten behandeld, de klanten weglopen, ook mét een economische crisis Maar vrijwel direct daarna kreeg ik en mijn kids een virus onder de leden en heb ik bijna 2 weken plat gelegen. Ondertussen was het mijn levensgezel wel gelukt om een hele mooi project binnen te slepen, dus ons wedstrijdje had ik al verloren (snif!). Bij controle bleek dat de vacature ook verdwenen was van internet, dus daar hoefde ik het ook niet voor te doen. Dus heb ik het hierbij maar gelaten. Ik kan mijn energie beter gebruiken voor iets positiefs.
Vandaar dat ik nu besloten heb om, naast het renoveren van ons appartement, mij (weer) te gaan richten op het ontwikkelen van educatief materiaal voor hoogbegaafden kinderen. Dit is enthousiast ontvangen door de basisschool van dochterlief. Zij hebben nog maar weinig kant en klaar materiaal voor hun plusgroep en willen graag met mij samenwerken. Blijkbaar is ook in de Randstad nog genoeg vraag naar goed materiaal. En via dit kanaal kan ik wellicht ook andere scholen in de regio bereiken…. mijn nieuwe uitdaging. Ik heb er zin in!
