Of het lot bestaat weet ik niet, maar af en toe denk ik van wel… Op de dag dat we onze hond Lucky moesten laten inslapen wegens vergevorderde kanker, kwam de dierenarts thuis langs zodat Lucky in zijn eigen omgeving rustig kon sterven. na ons bezoek reed zij weer naar de kliniek. Daar kreeg zij een telefoontje van een bezorgde moeder die vroeg of de dierenarts iemand wist die de hond van haar dochter kon opvangen. Door veranderde omstandigheden in het gezin, veranderingen die gepaard gaan met veel stress en spanning, werd de hond diep ongelukkig. De dierenarts dacht meteen aan ons en schreef ons vrijblijvend een email. Tenslotte moesten we het plotselinge verlies van Lucky nog verwerken.
Enkele dagen later belde ik de kliniek toch maar op voor meer informatie, want de gedachte aan een ongelukkige gestreste hond die door de omstandigheden negatief aan het veranderen was, liet mij niet los. De dierenarts gaf mij het telefoonnummer van de moeder, waarna ik telefonisch een lang en goed gesprek had. Het klikte meteen. Ze vertelde meer details over de ontstane situatie en dat zij nu samen met haar man de hond, genaamd J(ames) opvingen. Alleen waren zij al op leeftijd, hadden zelf net een kleine ruwharige tekkel-pup aangeschaft die net loops moest worden. Al met al kostte het hun eigenlijk teveel energie om hond van hun dochter langere tijd op te vangen.
De volgende avond ging ik op de fiets naar de informatieavond op school en op de terugweg zie ik een man langs de gracht lopen met een kleine tekkel en een hond die sprekend leek op de telefonische beschrijvingen van de hond. Ik stop en vraag; “Is dat J? J van James?” waarna er weer een mooi gesprek ontstond met de vader van de dochter. Toeval? Het lot? Ik weet het niet, maar het heeft er wel toe geleid dat J nu onze pleeghond geworden is!
James, of kortweg J, komt uit Griekenland. Als een zwervende pup is hij via een reddingsorganisatie naar Nederland gekomen en hier in Den Haag groot gebracht. Zes jaar lang heeft hij genoten van een mooi leven bij het gezin, maar nu is dat helaas niet meer mogelijk. Nu mag hij genieten van een lange vakantie bij ons. Hoe lang? Geen idee. Totdat de situatie thuis rustiger is geworden óf tot er een geschikt baasje is gevonden mogen wij genieten van deze superlieve hond. Hij houdt heel erg van knuffelen, is blij met alles en gemakkelijk in de omgang. Wandelen? Ja leuk! Spelen met de flos? Ja leuk! Zoekspelletjes? Ja leuk! Fietsen? Ja leuk! Rustig wachten terwijl er gewerkt wordt? Nou, iets minder leuk natuurlijk, maar dan ga ik toch gewoon een tukje doen? …
Enig minpuntje is de pas ontstane verlatingsangst en dat hij ‘s-nachts op de bank wil slapen. Daar werken we nog aan en het gaat steeds beter. Tenminste, met de verlatingsangst gaat het beter. In het op de bank slapen, tja, daarin is hij toch erg eigenwijs. Want al is er maar een plekje vrij van 10 cm2 dan nog probeert hij daar te komen. En trouwens, zelfs als de hele bank vol ligt met kussens en boeken, zelfs dan gaat hij daar op proberen te slapen… Dat blijkt dan de volgende ochtend. Betrappen doen we hem niet, daar is hij slim genoeg voor. Maar ja, de haren op de kussens zijn het bewijs! Tss… stoute hond! ◦
