Zo, een weekje rust. Het enige wat deze week gedaan dient te worden is inpakken. Inpakken van de laatste spullen voor de opslag en inpakken voor onze eerste “verhuizing” naar de camping.
Afgelopen donderdag werd het mij allemaal even te veel en liep ik als een kip zonder kop door het huis. Het hockeykamp startte op vrijdag om kwart voor vijf en vóór die tijd:
- moest ik het portret afhebben (die zondagmiddag opgehaald zou worden; wat als ik dan nog op het kamp zit?!?))
- moesten 2 lessen nog op vrijdag gedraaid worden (van 16.00 tot 17.00 en van 19.00 tot 20.00 uur: hoe kan dat nou; dan ben ik toch al op kamp!?!)
- moest het programma waar onze programmeur al weken naartoe aan het werken is, klaar zijn want dit weekend is de release (ojee, wat als het misgaat?!? Dan moet hij meteen weg van het kamp om het probleem op te lossen en hebben we een begeleider tekort!)
- moest het huis een beetje netjes netjes zijn, want de huurder komt zaterdag met het vliegtuig naar Nederland om het definitieve contract te ondertekenenen (hoe kan dat, dan zitten we toch op kamp?!? En hoe doe ik de boel netjes maken met al die halfingepakte dozen in elke kamer!?!)
Ik ben zelf altijd heel rustig in chaotische situaties, behalve het laatste moment. Bijvoorbeeld bij het organiseren van evenementen bij mijn vorige werkgever. Ik draaide mijn hand er niet voor om, kon perfecte draaiboeken maken en hield overal rekening mee. Maar net voordat ik het podium op moest om de eerste presentatie te doen, sloegen de zenuwen toe en met een grote brok in mijn keel keek ik naar de wachtende mensenmassa. In mijn gedachten sprong van alles naar boven. Gaat het allemaal wel goed vandaag? Heb ik overal aan gedacht? Wat als….? Gelukkig stroomde de paniek altijd weg als ik de eerste zin had uitgesproken en liep de rest van het evenement op rolletjes…
Dit gebeurde dus ook afgelopen weken. Terwijl vaders als een stresskip (om even in de sfeer van de kippen te blijven) probeerde om op zijn werk de release van het nieuwe programma voor te bereiden en tussendoor allerlei administratieve dingen te regelen (zoals het opzeggen van abbonnementen, adreswijzigingen, wijzigen van verzekeringen etc.), was moeders de kloek die zorgde dat haar kuikens konden blijven doen wat ze altijd doen; eten, slapen, school, sporten en spelen. Tussendoor werden natuurlijk ook weer dozen ingepakt en naar de opslag gebracht.
Vanaf ongeveer donderdag werden de rollen omgedraaid. Moeders werd de kip zonder kop en vaders de haan die de leiding op zich nam. Heerlijk, als je zo op elkaar kunt rekenen! 🙂 En alles verliep dit weekend precies zoals het moest. Tussen de 2 tekenlessen door had ik nog even tijd om het huis een beetje op te ruimen. Mijn dochter en ik reden zelf na de laatste tekenlessen op eigen houtje naar het kamp en konden zonder problemen meteen meedraaien in het eerste spel. De release van het nieuwe programma is probleemloos verlopen, er is niet eens gebeld! Vader en zoon konden zaterdagmiddag even naar huis rijden voor de ondertekening van het huurcontract en waren op tijd terug voor het avond/nachtspel. Net toen we na het kamp weer vermoeid thuis waren belde de opdrachtgever van het portret op om te vertellen dat hij een uurtje later voor de deur zou staan. Geweldig als alles verloopt zoals het moest, zelfs als je een krap schema hebt!
En de volgende stap; voornamelijk het inpakken van de overgebleven spullen die de huurder niet wilt gebruiken. Wat een rust ineens in mijn hoofd! Maar één enkel ding om mij deze week op te focussen, heerlijk!
Nou Christa, afgelopen vrijdag onmoette ik ook nog een andere kip-kant van je hoor! Als een hippe kip stortte jij je op onze methode “Waarom en Hoe?’! Details, vorm en het totaalplaatje zijn waar je je verantwoordelijk voor voelt!
Ik wens de shcarrelkip in je straks op de camping ook nog een periode van genieten toe!
Hartelijke groet, Sonja.