De spanningen op het werk hakten er de afgelopen weken goed in. En natuurlijk is het ook nog eens januari, de maand van winterdepressies. Op zo’n moment – als je ‘s-morgens in het donker bibberend de bevroren ruiten van je auto aan het krabben bent – ben je extra jaloers op de vrienden die in het zonnige zuiden wonen. Verkleumd, vermoeid, gestressd en (zoals elk jaar rond deze tijd) gelige ogen bij het hoofd van ons gezin … geen goede combinatie. De huisarts heeft er zelfs een naam voor gevonden; syndroom van Gilbert. Oplossing voor de klachten zijn beweging en zonlicht, oftewel wintersport! Meteen een mooi verjaardagskadootje; je verjaardag vieren in de bergen! 😀
Vrijdagmiddag kwam het verlossende woord. Zowel de school als de schoolinspectie waren gelukkig akkoord met het eigenlijk- te-kort-van-tevoren aangevraagde verlof. De zaterdag was nog volgepland met competitieturnen, een hockeytraining en een verjaardagsfeestje, maar ‘s-avonds was de auto volgeladen en reden we donkere nacht in. Er kwamen al weer zachtjes kleine sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen… als voorteken op de mooie sneeuw die ons de volgende morgen in Serfaus, Oostenrijk te wachten stond.
Het was een spontaan low-budgetvakantie. Eigenlijk stond er dit jaar geen skivakantie op de planning door het teruglopende inkomen. Maar mede dankzij onze laatste activiteiten op marktplaats hebben we toch een behoorlijk bedrag bij elkaar kunnen sprokkelen. Groot voordeel daarbij is dat er meteen weer een opruiming heeft plaatsgevonden in ons huis! De luxe van de afgelopen jaren konden we ons echter niet veroorloven. Vandaar het zo veel mogelijk geleend in plaats van gehuurd materiaal (dankzij lieve familieleden). Geen skidepot met voorverwarmde schoenen en je materiaal vlakbij de piste. Niet tussendoor je skies een dagje omruilen voor een snowboard. Voornamelijk in het appartement eten koken en niet uit eten gaan. En de broodjes thuis smeren om ze als lunch op één van de Wohlfühlstationen te nuttigen. De Wohlfühlstationen zijn nieuw; mooie zonnige plekjes op de pistes waar ze dit jaar heerlijke ligstoelen (met windschermen!) hebben neergezet.
De eerste dagen gingen stroef, ondanks het mooie weer en de goede sneeuw. Last van “zware benen”, snel vermoeid zijn, hoofdpijn… alle spanningen kwamen er uit. Ook de kids moesten de stress kwijtraken, vooral merkbaar door de veelvuldige kleine valpartijen zonder aanwijsbare redenen. Allemaal anders dan normaal. Maar daarna was het heerlijk! Met een wolkeloze hemel en een temperatuurtje tussen de -5 en -10 graden waren de sneeuwcondities de laatste paar dagen perfect.
Ook de grote beslissing is deze week gevallen. Vanaf maart wordt er weer zelfstandig gewerkt in plaats van voor een baas. Het eigen bedrijf was gelukkig nog niet helemaal afgesloten, dus we maken in principe een soort doorstart. Zoals het er nu naar uitziet is het een goede beslissing. Het sociaal plan pakt beter uit dan verwacht en enkele mogelijke opdrachten hebben zich al aangediend.
Ach ja, ik heb wel eens horen zeggen: “Het leven is een krentebol”… ik denk dat wij maar eens op zoek gaan naar de krenten en er deze uit gaan pikken!
