Dit verhaal is een bewerking van een droom die ik vannacht had.
Peter stapt in de auto en rijdt naar de uitgang van de parkeergarage. Hij gaat vandaag stipt om 4 uur weg op het werk omdat ie afgesproken heeft met Karlijn van de bakkerij om daar om 10 over 4 een switch af te geven zodat ze alle computers weer kunnen aansluiten op het netwerk. Nu de kassa’s en de pinautomaat ook via het netwerk gaan paste het ineens niet meer op het oude systeem. Peter had de vorige avond nog alles aangesloten als een vriendendienst en die switch lag toch ergens in een doos in de garage. Helaas heeft hij zelf geen tijd om dat ding ook aan te sluiten want om 5 uur moet hij alweer op het hockeyveld zijn want zijn zoontje Eric heeft keeperstraining en die grote tas met keeper spullen ligt achter in de auto. Daarbij moest mama vandaag iets eerder weg dus Eric is even alleen thuis en dat wil hij toch zo kort mogelijk laten duren.
Tegenover de bakkerij is een parkeerplaats voor laden en lossen en die is nog vrij ook. Dat is boffen. Op enige afstand begint een camera te draaien. Peter parkeert de auto en loopt snel bij de bakkerij naar binnen. Hij loopt direct door naar kantoor en legt de switch op het bureau. Hij heeft gisteren al uitgelegd hoe ze dat ding moeten aansluiten dus hij kan nu direct weer weg. In de bakkerij wordt hij aangesproken door een medewerkster die hij nog niet kent. “Meneer, Ik heb iets nieuws gemaakt. Wilt u proeven?”. Peter is geen grote snoeper dus hij bedankt vriendelijk voor het aanbod. “Het is echt heel lekker hoor”, dringt de dame aan. Peter glimlacht vriendelijk en kiest iets uit en proeft. Het is inderdaad heerlijk. Peter eet het op en wil net weglopen als de dame ineens zegt: “Dat is dan 1 Euro 40.”
Peter is even helemaal van slag. Hoorde hij dat goed? Moet hij nu betalen omdat hij iets op aandringen van de dame zelf iets heeft geproefd? De gedachten schieten door zijn hoofd. Hij realiseert zich dat als hij nu stennis gaat maken, dat de baas er dan wordt bijgehaald en dat alles uitgepraat gaat worden. Peter heeft echter de tijd en de zin niet daarvoor en besluit om gewoon te betalen. Er ging hooguit een paar seconden voorbij, maar het leek erg lang. Peter pakt zijn portemonnee en geeft de dame gepast geld. Zonder nog iets te zeggen loopt hij naar buiten en ziet niet dat de dame erg beteuterd omkijkt naar de baas die achter staat te lachen.
Nauwelijks buiten pakt Peter zij telefoon en belt naar kantoor. “Hallo Joris, ik wil dat je een factuur stuurt voor arbeid en een switch naar Karel van de bakkerij en ik wil dat hij die over 2 minuten in de email heeft. Maak er maar 150 Euro van in totaal.” Joris die toch al niet zo van de liefdadigheid is, grijnst en begint direct aan de factuur.
Peter loopt naar de auto maar daar staat inmiddels een grote vrachtwagen voor. De vrachtwagen staat op de weg, voor de laden en lossen plaats. Peter loopt naar de chauffeur die aan de achterzijde de laadklep aan het openen is. “Beste man, kan je je vrachtwagen iets naar achteren zetten zodat ik er met de auto uit kan?” “Tuurlijk, zodra ik klaar ben met lossen.” Zegt de chauffeur nors. Hij trekt een minachtend gezicht alsof hij wil zeggen dat de parkeerplaats alleen voor laden en lossen is en Peter daar dus niets te zoeken had. Dat Peter ook moest lossen, doet nu niet meer ter zake, want dat is niet meer zichtbaar. De camera volgt het gesprek nauwlettend.
Peter kijkt naar zijn auto en de stoep en trekt de conclusie dat zijn auto tussen de lantarenpaal en de muur doorpast en besluit hier geen tijd meer aan te besteden. Hij stapt in de auto en rijdt over de stoep weg. Hij rijdt op 2 centimeter van de lantarenpaal langs en daar voorbij weer van de stoep af. De vrachtwagenchauffeur staat verbouwereerd te kijken en krabt eens aan zijn hoofd. In de camerawagen wordt inmiddels druk overlegd en gebeld.
Op dat moment komt er een politiewagen de hoek om en stopt vlak achter Peter met een korte stoot op de sirene terwijl het stopbord brandt. Peter denkt bij zichzelf “Wat nu weer?” en laat even het hoofd hangen. Op dat moment ziet hij dat de chauffeur van de vrachtwagen zijn duim opsteekt naar de agent die uitstapt. Dat is wel een heel vreemd gebaar, denkt hij. Dan valt het kwartje. Peter pakt direct zijn telefoon en belt 112. “Ik wordt aangehouden door nepagenten die samenwerken met een vrachtwagenchauffeur. Hoe snel kunt u een echte agent hier hebben?” vraagt hij aan de telefoniste. Na ongeveer 10 tellen achtergrondgeluid krijgt hij antwoord dat de dichtstbijzijnde agenten er over 30 seconden al kunnen zijn. “U hoeft alleen nog een beetje tijd te rekken”, zegt ze erachteraan. Tijd is eigenlijk iets wat Peter niet meer heeft, dus hij zet de auto in zijn vrij en laat de motor lopen terwijl hij uitstapt.
“Is er iets agent?” vraagt Peter. “U reed over de stoep, meneer, en dat mag niet.” Zegt de agent. Peter bedenkt nog dat dat best knap gezien is van die agent aangezien hij pas om de hoek kwam rijden toen hij net van de stoep afreed. “Weet u dat heel zeker agent?” vraagt Peter. “Volgens mij namelijk niet.” Het is duidelijk dat de agent zich voorbereid op een lange discussie, maar dan komt ineens een tweede politieauto om de hoek rijden en stopt tussen de vrachtwagen en de eerste politieauto. De agenten stappen uit en lopen dreigend op de andere agenten af, met de hand op het holster van hun pistool. Terwijl ze de agenten en de vrachtwagenchauffeur gebaren om mee te komen stapt Peter snel in zijn auto en rijdt weg.
Peter is nog net op tijd om zijn zoon naar de keeperstraining te brengen en vraagt zich af of het inderdaad opzet was en of het de bedoeling was dat dit allemaal een grapje zou zijn. Het is jammer dat een goede grap die slecht getimed is, toch helemaal geen grapje meer is. Peter vraagt zich nog even af waarom mensen op tv die zich helemaal rot hebben geërgerd tijdens zo’n grap het achteraf dan toch leuk vinden als ze ontdekken dat ze helemaal in de zeik zijn genomen. Waarschijnlijk alleen omdat er dan een camera bij staat, denk Peter.
Dan gaat de telefoon. Het is de bakker zelf die belt. De bakker vertelt dat het inderdaad als grap bedoeld was voor een programma, maar dat het dus iets anders is gelopen. De factuur heeft hij direct betaald en de nepagenten zijn gearresteerd. De vrachtwagenchauffeur heeft een flinke boete gekregen voor verkeerd parkeren op de weg terwijl er een lege laden en lossen zone naast hem was. De bakker biedt zijn excuses aan voor zijn rol in dit geheel en hangt vervolgens op. Peter kan een milde glimlach niet onderdrukken. Het zal geen effect hebben op hun vriendschap.
Toen ik wakker werd heb ik het verhaal aan mijn dochter verteld en zei erbij dat ik wakker werd uit deze droom met een boos gevoel. Daarop zei zij: “dan was het dus een nachtmerrie”. Daar moest ik wel even over denken. Wanneer is iets een nachtmerrie? Als het angst aanjaagt? Als je je er rot door voelt? Boosheid is niet leuk, dus ergens had ze wel gelijk.
