We zijn nu alweer een maand in Nederland en dus is het weer hoog tijd voor een nieuw onderikje. Het waren drukke weken door het vele zoeken naar en wennen aan allerlei nieuwe dingen. Zoeken naar een sportclub (uiteindelijk is het Hockeyclub Klein Zwitserland geworden), wennen aan de nieuwe scholen, zoeken naar nieuwe fietsen, wennen aan het fietsen (auw,auw, onze arme billetjes nadat we een jaar lang niet gefietst hebben en dan nu ook nog eens door regen en wind!), zoeken naar de beste route, wennen aan de regen en kou, wennen aan het nieuwe levensritme, zoeken naar een nieuwe huisarts en tandarts, wennen aan de stadse drukte, zoeken naar de beste winkels voor de dagelijkse boodschappen, wennen aan de Nederlandse prijzen, wennen aan het Nederlandse eten, zoeken naar de juiste spullen uit de verhuisdozen, wennen aan ons nieuw appartementje…
En laat ik daar maar eens mee beginnen: met ons appartementje. We wonen nu in Voorburg tegen de grens van Den Haag aan. Als we uit ons raam kijken dan zien we de kantorenskyline van Den Haag, we zien het kantoor van Siemens, de zilveren toren van ING en nog een boel andere gebouwen. Dat is natuurlijk heel wat anders dan de palmbomen en robuuste bergen waar we een jaar lang uitzicht op hadden. Op zich is het een rustige straat, waarschijnlijk doordat het een eenrichtingsstraat is. De huizen in onze straat zijn portiekwoningen. Dat houdt in dat elke voordeur in dit geval gedeeld worden door 6 woningen, 3 lagen boven elkaar. Als je door de gedeelde voordeur loopt, kom je in een klein trappenhuis maar daar maken wij geen gebruik van. Onze eigen voordeur is op de begane grond.
Het appartement is al enige jaren van ons. We hebben het gekocht toen wij nog in Baarlo woonden en Bart vrijwel altijd doordeweeks in de Randstad moest zijn. Het ligt op een perfecte plaats om als uitvalsbasis te dienen, met de snelweg op nog geen 5 minuten en een treinstation op 100 meter van ons huis. Het is een jaren 30 woning met 2 kleine slaapkamers, een woonkamer, keuken, douche en toilet. Maar vooral, met een tuin! En dat laatste is toch echt lekker! Alhoewel we het nog eerst moeten fatsoeneren en het metershoge onkruid tussen de grindtegels vandaan moeten halen, willen wij nog een beetje van de spaarzame septemberzon kunnen genieten. Maar dat terzijde…
Tijdens ons jaar in het buitenland is de woning verhuurd geweest aan 2 studenten. En juist op het moment dat wij besloten om terug te keren, besloten zij de huur op te zeggen. Weer lijkt het alsof het zo had moeten zijn, want hierdoor hebben wij ineens tijdelijk woonruimte, vanwaar wij op ons gemak op zoek kunnen naar een fijne woning in een fijne wijk in de buurt van de scholen. Het enige akkefietje wat er nu speelt is dat tijdens onze afwezigheid er blijkbaar 3 weken een waterlekkage is geweest bij onze bovenbuurman. Hij had nergens last van, huurde het appartement van een huisjesmelker en gaf regelmatig geen gehoor als er weer een loodgieter voor de deur stond om de lekkage op te sporen (ook als er een afspraak met hem gemaakt was). Hierdoor is er waterschade in de kinderslaapkamer, de wc (waar het plafond ook opengebroken is om de lekkage te kunnen vinden) en de keuken. De wc en keuken zijn nog wel bruikbaar, het ziet er alleen niet zo fris uit door al die bruine vochtplekken op de muren, maar de kinderkamer kunnen we voorlopig niet gebruiken. Daar is het vocht zodanig in de muren én vloer getrokken dat de pleister losraakt en er schimmel is gevormd onder het laminaat. We kunnen het voorlopig ook niet oplossen omdat de verzekering nog wil komen kijken om de schade te taxeren. En dan duurt lang, het lijkt Spanje wel! Er is namelijk nog onduidelijkheid onder welke verzekeraar het dient te vallen, de huidige verzekeraar van de VVE, of de opstalverzekering van onszelf. En totdat het opgelost en gerepareerd is wil je daar echt niet slapen!Vandaar dat we hebben besloten dat de kinderen voorlopig in onze slaapkamer slapen in een stapelbed en wij in de woonkamer in een bed met onderbed. Of zoals een bezoekende oma zei: “ Het lijkt wel kamperen in je eigen huis!” Dat komt natuurlijk ook omdat we nu ineens veel kleiner wonen dan in Baarlo. En ondanks dat we ontzettend veel spullen al hadden verkocht, weggegeven en weggegooid hadden toen we onze spullen vorig jaar gingen opslaan, hebben we nog steeds teveel voor dit huisje. Dus hebben we maar tijdelijk opslagruimte in de buurt geregeld en zijn we erg actief geworden op marktplaats om daar alsnog spullen te verkopen. En het rare is, aan de ene kant hebben we spullen teveel, maar aan de andere kant ook te weinig. Doordat ons huis in Baarlo verhuurd is inclusief meubilair en huisraad, komen we bijvoorbeeld ook dingen als potten, pannen, opschepbestek, Senseo (snik!), tafel en stoelen tekort. Gelukkig hebben we door te shoppen in de schuren en zolders van familieleden dit vrij snel kunnen aanvullen. Maar het blijft een feit dat, met 2 (puberende) tieners in huis, het eigenlijk te klein is om hier te blijven wonen.
Desondanks gaat het op dit moment wel lekker. De kinderen hebben het naar hun zin op school en hebben nauwelijks schoolachterstand opgelopen het afgelopen jaar. Slechts een klein beetje op Nederlandse spelling, maar dat hebben we gauw genoeg bijgespijkerd. Dochterlief gaat nu naar een Daltonschool waar ze met haar Canarische zelfstandige werkhouding goed uit de voeten kan. Ook maakt deze Daltonschool gebruik van de NIO-toets in plaats van de Cito-eindtoets. Dat lijkt ons een voordeel, omdat ze meteen al dit jaar in groep 8 zit (zie haar eigen onderikje van 2 september jl, genaamd Nederland). Het verschil tussen de NIO-toets en de Cito-eindtoets is dat de Cito meet wat kinderen hebben geleerd in 8 jaar onderwijs (de feitelijke schoolprestaties) en de NIO toets bepaalt wat kinderen ‘in huis hebben’ (de mogelijke schoolprestaties).
Onze zoon zit nu op de Leonardoafdeling van een college in Den Haag. Binnenkort zal hij er zelf over gaan vertellen wat dat precies inhoudt, dus hou ik het er maar bij dat hij het erg naar zijn zin heeft. Afgelopen week zei hij dat hij nu voor het eerst – ondanks de 3 jaar Leonardobasisschool – pas écht met plezier naar school gaat. We merken dat zelf ook, doordat we hem nu niet elke schooldag ´s-morgens meer uit zijn bed hoeven te trekken. Iets wat wij nu toch al bijna 7 jaar deden… Meneer staat nu elke ochtend uit zichzelf op, doet zijn ochtenddingen en stapt op de fiets om naar school te gaan. De eerste paar keren hebben we samen gefietst. Het is natuurlijk een hele omslag om van een klein rustig Canarisch plattelandsdorpje waar de kinderen uitermate beschermd opgroeien, ineens te moeten gaan fietsen in een lawaaierige drukke stad waar men de verkeersregels regelmatig aan zijn laars lapt. Maar het gaat uitstekend en hij heeft al een fietsmaatje gevonden om de 5 km vrijdags mee terug te fietsen (uit het 2e leerjaar van de Leonardoafdeling op school). Helaas is de vrijdag de enige dag dat ze tegelijk klaar zijn, maar toch is het leuk dat ze elkaar gevonden hebben!
Zelf heb ik de uitdaging aangenomen om na ruim 10 jaar weer te gaan solliciteren en ben ik gaan zoeken naar vacatures op internet. Mijn eerste intakegesprek is geweest en binnenkort heb ik een vervolggesprek. Geweldig om je weer eens voor te bereiden op een gesprek waar het heel veel uitmaakt hoe je eruit ziet, hoe je jezelf gedraagt en wat je zegt. Ik heb gemerkt dat, met wat ik mij herinner van mijn eerste sollicitatiegesprekken zoveel jaar terug, ik er nu heel anders tegenaan kijk en het heel anders beleef. Tja, ook daarin groei je natuurlijk, maar toch leuk om het zelf te ervaren. Mocht het niets worden, dan was het een leuke ervaring. Mocht het wel wat worden dan zal ik jullie in een ander onderikje uitgebreid inlichten over mijn nieuwe functie, taken en sollicatie-ervaringen!
