Recht zo die gaat

Sinds ons vorige blogje is er al weer een hoop tijd verstreken en weer een hoop gebeurd en veranderd. Plannen maken is makkelijk maar als je dan achteraf terugkijkt wat er precies van terecht is gekomen, dan kom je tot de conclusie dat je nogal eens een zijweg neemt die ergens anders uitkomt dan je had verwacht.

Ons hoofdplan is ongewijzigd. We knappen het huis op en hopen het dan zo goed mogelijk te verkopen. We praten er regelmatig over of we het misschien voor onszelf willen kopen, maar de conclusie is toch steeds dat we het maar aan een ander moeten verkopen. Wat we na de verkoop dan gaan doen ligt nog steeds niet vast. Dat kan eigenlijk ook niet, aangezien we geen idee hebben wanneer dat zou moeten zijn.

In december hadden we besloten dat de kinderen niet meer op school zouden meeëten en dat ze buiten de eetzaal zouden wachten tot de bus naar huis vertrekt. Dat blijkt niet te kunnen. Er dient toezicht te worden gehouden op de kinderen die “overblijven” en toezicht is er alleen in de eetzaal en je mag alleen in de eetzaal zijn als daarvoor betaald wordt en als er betaald wordt moet je eten ook. De grap is dat de schoolbus gratis is, maar dus alleen voor kinderen die betalen voor het eten. Aangezien we het niet zo heel erg zien zitten om elke dag de kinderen te moeten gaan ophalen vlak voordat de bus ze naar huis zou brengen, hebben we dat op de agenda voor onze gezinsvergadering gezet.
Voor de kinderen was het grote nadeel dat ze niet langer samen met hun schoolvrienden in de eetzaal zouden zijn en dus ook niet samen naar huis gaan. Beiden hebben ze er alsnog voor gekozen om het eten dan maar voor lief te nemen. Sindsdien hebben ze niet meer over het eten geklaagd. Onze kindjes worden ineens snel groter.

Kerstmis werd dit jaar in onze kleine kring gevierd, alhoewel we nog even hadden overdacht of we het misschien dan toch in Nederland wilden vieren. De vliegprijzen hebben ons ervan overtuigd dat kerstmis in Gran Canaria toch echt veel leuker was. We hebben zelf ‘hints’ kaartjes gemaakt en dat gespeeld met allemaal verschillende hapjes erbij. We hebben met ons vieren heel wat afgelachen.

Nieuwjaar werd hier gevierd op het plein voor de kerk compleet met disc-jockey. Onze eerste nieuwjaar met acceptabele temperaturen buiten waardoor je lekker buiten kon dansen en feesten. Onze buurman dacht daar anders over en zat met een dikke jas, muts, sjaal, wanten en wolle laarzen op het muurtje aan de zijkant. Zijn huid was ijskoud. Het lijkt net of de gemiddelde Canario zichzelf niet warm kan houden en dan is 16 tot 18 graden erg koud. Als rasechte Nederlanders hadden wij niet eens een jas aan. We hebben in ieder geval volop genoten van het feest.
We hadden voor oud en nieuw oliebollen gebakken. Hiervoor hadden we oliebollenmix gehaald in de nederlandse supermarkt en zelf uitgepuzzeld wat de ideale samenstelling van de olie moest zijn. Het werd 50% zonnebloemolie, 40% olijfolie en 10% notenolie. Volgens mij waren dit de lekkerste oliebollen die ik ooit heb gegeten. We hadden er erg veel van gebakken en dat was maar goed ook, want de Canario’s en overige aanwezigen vonden ze ook erg lekker.

In januari ben ik jarig en ik was vast van plan om daar zo min mogelijk aandacht aan te besteden. Een week voor mijn verjaardag worden we door de buren uitgenodigd op de verjaardag van onze buurvrouw. Daar aangekomen blijken we op wat familie na de enige genodigden te zijn en hebben ze allemaal lekkere zelfgemaakte hapjes op tafel staan. We (en vooral ik) hebben zitten smullen. Spontaan wordt besloten om hen ook voor mijn verjaardagsfeest uit te nodigen waarna de buurvrouw laat weten dat ze dan die hapjes die ik zo overduidelijk lekker vindt zal meenemen op mijn feestje.
Dochterlief laat weten dat ze een appeltaart wil bakken voor mijn feestje en een paar dagen later zijn alle vrienden uit het dorp op de hoogte en willen ze maar wat graag die nederlandse appeltaart komen eten. Ze zijn vrijwel allemaal, netjes om de beurt, op komen dagen en iedereen was het met ons eens: de appeltaart was geweldig.