¡We hebben gister avond een maansverduistering gezien met onze eigen ogen! We begonnen in een winkelcentrum dat heet Las Terrazas. We hebben daar gegeten en een rondje gewandeld. Daarna zijn we naar het surfoefenstrand gegaan vlakbij het winkelcentrum om in de zee te spelen. Daar waren ook honden. Daarmee hebben wij gespeeld. De leukste hond heet Kahnu, een grote zwarte hond die elke keer achter de bal aan rende als die de zee in werd gegooid. Maar als er iemand anders meerende, dan wachtte Kahnu meestal totdat die gestruikeld was ofzo. Dus mijn broer en ik renden de hele tijd mee en vielen expres zodat Kahnu toch de bal pakte.
Toen gingen we de rotsen in en hebben alle vormen van de Canarische eilanden gevonden in de rotsen, maar wel met heel veel andere rotsen ertussen. Daarna zijn we naar andere rotsen gegaan die helemaal groen waren en dat was heel glibberig. Hierdoor ben ik 5 keer uitgegleden, maar dat deed geen pijn omdat ik in het water viel. Vervolgens hebben we grotten gevonden en daar gingen we met papa in. Nadat papa weer terugkeerde omdat hij zijn schoenen uit moest doen, was het water alweer 5 cm hoger. De vloed kwam op. Daarna zijn we over andere rotsen gaan wandelen en hebben we zee-egels gezien.
Later gingen we een geocache doen. Toen we de geocache-plaats gingen zoeken kwamen we een bord tegen met allemaal puntjes. Het was een blindenbord. Vlak daarbij zagen we ook nog een propeller van een boot. Vervolgens kwamen we bij de cache en er was een vraag die zei: hoeveel bladen heeft de propeller? We waren er net langs gekomen dus we wisten het meteen. Het waren er 4. Daarna kwam de volgende vraag. Dat was: naast de propeller staat een bord met puntjes, hoeveel puntjes heeft die? Het waren er 513. Vervolgens moesten we een Romeins getal bij de vuurtoren vinden. Dat was mcmlxxxix (1989). Tot slot moesten we de coördinaten ontcijferen door een som op te lossen. En wat bleek: de puntjes konden elk getal zijn, want je moest het eerst optellen en later weer er aftrekken. Mama heeft haar eerste cache gevonden na heel veel zoeken. En van papa mocht ik niet naar boven op die rots omdat hij dacht dat het heel gevaarlijk was. Dus ik kon de cache nooit hebben gevonden.
Uitgewaaid stapten we in de auto en gingen we naar het vliegveld omdat het dichtbij was. We zijn daar naar binnen gegaan en hebben daar een heerlijke zak chips opgegeten. Het was bijna tijd voor de maansverduistering. Het was al donker en we gingen op zoek naar een goed plekje. Uiteindelijk zijn we naar een andere vuurtoren gegaan. We parkeerden. Daar was hele sterke wind toen we naar boven op de berg waar de vuurtoren stond gingen. We mochten niet op het uitkijkpunt maar er wel omheen omdat de vuurtorenwachter dat niet wou. Daar hebben we de eclips gekeken om ongeveer half 10.
Een maansverduistering is als de zon, de aarde en de maan op een rechte lijn staan. De zon schijnt dan naar de aarde, maar alleen het rode licht komt door dampkring van de aarde heen en daardoor wordt de maan rood. Nadat de maan rood was werd hij stukje bij beetje wit. De volgende eclips is over vier jaar. En toen we thuiskwamen was het weer volle witte maan. We lagen heel laat in bed.
