Gezinsuitbreiding

Wat ontzettend leuk! Afgelopen week heb ik het zwanenportret afgeleverd bij de opdrachtgever en voordat ik die dag thuis kwam had ik al een email in mijn inbox: een nieuwe opdracht van dezelfde persoon. Heerlijk! Ik vond het al zo jammer dat ik “niets” meer te tekenen had en zat al allerlei nieuwe ideen te bedenken… Ditmaal is het een echtpaar dat 35 jaar getrouwd is. Als het weer zover is zal ik het resultaat ook met jullie delen…

Maar dat was niet waar ik het over wilde hebben. Ik wilde het hebben over het nieuwe lid van ons gezin! Nu hoor ik al een aantal personen denken: “… Een puppy? Een kitten?“ Ja graag, maar niet nu! Nee, het is een zusje voor Alex en Dailenn! “Zwanger, NEE TOCH?” Gelukkig niet… we hebben een meisje in huis opgenomen. Niet permanent, maar voor een maandje.

Al enkele jaren geleden hebben wij een keer deel genomen aan een project van Europa Kinderhulp, waar je een kind uit een kansarme omgeving voor vier zomervakantieweken in huis neemt om deze een onbezorgde vakantie te geven. Deze kinderen hebben het niet gemakkelijk thuis. Het kan gaan om allerlei soorten problemen, zowel op financieel als sociaal gebied. Een vakantie betekent voor deze kinderen dan ook heel veel. Ze kunnen even op adem komen en ‘bijtanken’. Vaak is de vakantie een ervaring voor het leven en levert deze een positieve bijdrage aan de ontwikkeling van het kind (aldus Europa Kinderhulp). De reden om een keer mee te doen, was omdat mijn liefhebbende echtgenoot al een paar jaar het idee in zijn hoofd had om pleegouder te worden. Mede waarschijnlijk door zijn wens om drie kinderen te hebben in plaats van de twee schatten die wij zelf voortgebracht hebben. En wetende dat een derde eigen spruit er niet meer in zit … was dit een mooie manier om te kijken of pleegouderschap wel iets voor ons zou zijn. Na die vier weken bleek het toch lastiger dan hij had gedacht. Door zijn werkzaamheden was hij minder thuis dan hij zou willen en kon hij het ons toegewezen jochie niet de aandacht geven die hij verdiende. Al met al kwam de zorg voornamelijk op mij terecht en op dat moment had ik zelf genoeg aan die twee drukke wereldontdekkende koters van onszelf. Op dát moment van ons leven zat het pleegouderschap er nog niet echt in.

Op dit moment zit het echte pleegouderschap er nog steeds niet in. We hebben geen stabiele thuissituatie. Nou ja, tussen onze vier muren is alles heel stabiel en liefhebbend. Dus dat is het probleem niet. Maar waar die vier muren komen te staan is nog behoorlijk onzeker. Komende zaterdag hebben we weer een open huis in de hoop dat de toekomstige koper die dag ons mooie huisje zal komen bekijken. Afgelopen maandag hadden we ook kijkers, maar daar hebben we nog geen reactie van gehoord…

Desondanks hebben we nu toch tijdelijk een meisje van 8 jaar in huis. Het is een klasgenootje van onze dochter, die al regelmatig bij ons kwam spelen en zelfs af en toe een nachtje bleef slapen. Door privé-omstandigheden is het voor haar familie op dit moment heel erg moeilijk om haar goed op te vangen. Haar gescheiden vader en moeder kunnen de zorg al enige tijd niet op zich nemen. Dus woonde ze vooral bij haar eveneens gescheiden grootouders. Haar opa woont in de buurt van de school, maar die is nu een maand afwezig. Oma zou een maand lang in het huis van opa gaan wonen. Maar haar dochter (de moeder van ons tijdelijk pleegkind dus) heeft permanente zorg nodig. En die woont op anderhalf uur afstand van de school. Oma kan zichzelf niet in tweeën splitsen, dus is het een mooie oplossing om het meisje een maandje bij ons te laten logeren. Soms op woensdagmiddag en meestal in het weekend gaat ze met oma mee naar huis en tijdens de schooldagen is ze bij ons.

Het is een schat van een meid en ze past goed in ons gezin. Qua uiterlijk zou het zo een zusje kunnen zijn. Ze is heel vrolijk en doet enthousiast mee met alles wat wij doen. Ze gaat met onze dochter mee naar het turnen. Ze is behoorlijk lenig, dus we hebben nu twee klimaapjes in huis. Het verenigingsleven kent ze helemaal niet, maar ze geniet er duidelijk van. Terwijl Alex zijn hockeytraining heeft, gaan de dames samen een rondje om het nabijgelegen voetbalveld skeeleren. Daar loopt een mooi vlak fietspad, waar het heerlijk “rollen” is. Ze houdt ook van knikkeren, met de poppen spelen, tekenen, buiten spelen en al die andere dingen die onze kids leuk vinden. Ze fietst ook mee naar school, toch zo’n 6,5 km en dat 2x per dag. Een behoorlijke uitdaging, want ze is het fietsen niet gewend. Alleen met het hockeyen doet ze niet mee, want ze houdt niet van achter de bal aanrennen!

Het lijkt alsof ze al tijden meedraait. Alleen voor onze tiener (jaja, hij is nu echt 10 jaar geworden!) was het begin wat lastig. Hij merkte dat hij zijn thuis-altijd-aanwezige speelkameraadje nu moest delen. Na de eerste nacht zuchtte hij: ”dit wordt een zware maand.” De beslissing om haar een maand op te vangen hebben we samen met ons vieren genomen, dus hij wist dat hij er doorheen moest. Gelukkig is hij er ondertussen wel aan gewend en begint hij te beseffen dat ook hij een speelkameraadje erbij heeft, ook al is ze een meisje. Na twee weken blijkt dat ze heerlijk smorgens met elkaar op mijn bed kunnen stoeien en smiddags als dolle gillende apen door de woonkamer kunnen rennen. Ook buiten in onze achtertuin hoor ik hem regelmatig schateren. Als ze 12 april weer doordeweeks bij haar opa gaat wonen, zal het weer wennen worden bij ons thuis…

Zo stil….