Ondanks dat wij proberen om ons leven zo aangenaam mogelijk te maken op het gebied van wonen, werken, leven en onderwijs is dat niet altijd even gemakkelijk. Er zijn momenten waarop je keuzes moet maken die jouw leven, maar ook die van jouw dierbaren beïnvloeden. En zoals mijn moeder mij altijd heeft voorgehouden; de keuze die je op dat moment maakt, met de informatie die je dan tot je beschikking hebt, is altijd de juiste keuze… wat je ook kiest. Onze keuze om een jaar naar Gran Canaria te gaan is nu, een jaar later, heel goed uitgepakt. En daar kijken wij met veel plezier op terug, onder andere via het mooie blogboek wat wij hebben laten maken. Hierin staan al onze blogs, de opmerkingen die wij per e-mail of via de blogsite hebben ontvangen en natuurlijk onze meest prachtige foto´s!
Een paar maanden geleden hebben we op een zonnig Canarisch terras opnieuw een belangrijke keuze gemaakt. We besloten om niet naar ons oude vertrouwde plattelandsdorpje in Limburg terug te keren, maar om in Den Haag, de twee na grootste gemeente van Nederland, te gaan wonen. Echter, na een heerlijke herfstvakantie in Limburg met familiebezoekjes, logeerpartijtjes bij vriend(in)en en zelfs een dagje meedraaien op de oude school, hebben we nu even moeite met de gemaakte keuze. Het was ook zo´n heerlijke vakantie…
Een heerlijke vakantie maar wel soms met een wat dubbel gevoel. Het begon met een gesprek aan het begin van de herfstweek, op het moment dat wij op bezoek waren bij (school)vrienden. Doordat de vakantie in het zuiden een week later begon, gingen de kinderen van de familie die dag gewoon naar school. We hadden dan ook gedacht dat we, gezien ons tijdschema, die helaas niet zouden zien. Wat een verrassing was het om alsnog beide zoons aan zien te komen, zodat er toch nog tijd was om samen te spelen! Tijdens de maaltijd kwam het gesprek op het gevoel dat we elkaar nog niet zo lang geleden gezien hadden, terwijl het in werkelijkheid toch meer dan een jaar was! De tijdspanne (hoe lang geleden was het voor je gevoel?) was voor iedereen wel wat verschillend, maar we waren het erover eens dat in een vriendschap de tijd min of meer stil staat. Zo vertrouwd kan een vriendschap zelfs na ruim een jaar aanvoelen.
Ook een dagje meedraaien in de oude groep van de Leonardoschool, gaf een vertrouwd gevoel. Net zoals een speelafspraak maken na schooltijd met je beste vriendin. Alles in een heerlijk vertrouwde, veilige en ontspannen sfeer. De laatste dag van de vakantie stond in het teken van onze zoon ophalen van een logeerpartijtje, een bliksem verjaardagsbezoekje bij mijn broer die zijn verjaardag eigenlijk niet viert én spontane skipret op de indoorskibaan van mijn zwager. In de auto onderweg van onze logeerplek naar de logeerplek van onze zoon, maakt dochterlief de opmerking dat de tijd is omgevlogen en dat ze nog best langer had willen blijven. Zoonlief ziet bij het ophalen een beetje bleek, maar geniet desondanks wel van het bezoekje aan de jarige en de skibaan.
Eenmaal thuis in bed, na het uitpakken van de tassen en het avondeten, kan hij de slaap niet vatten. De herinneringen van de afgelopen week malen in zijn hoofd. Zelf noemt hij het een chaos, omdat hij zelfs niet kan vertellen wáár hij dan aan denkt. De gedachten gaan van de hak op de tak en zo snel, dat ze niet eens “af” gemaakt worden. Het enige wat hij wel weet, is dat hij terug wil… terug naar het leven van toen. Samen onder de dekens op de bank begint hij mondjesmaat tegen mij te praten. Na een tiental minuten kan hij het verdriet en de heimwee een plek geven (ik mag heimwee hebben) en realiseert hij zich ook dat hij nu terugdenkt aan alleen de goede momenten. De nadelen van het leven van toen; het regelmatig zich ongelukkig en onbegrepen voelen, het zoeken naar passend onderwijs maar eigenlijk niet kunnen vinden en papa (zijn grote voorbeeld en houvast in die tijd) die doordeweeks niet thuis kon komen vanwege zijn werk, zorgen toch weer voor begrip voor de Randstadkeuze. De conclusie; het kost een hoop energie en het kost wat tijd, maar ook van Den Haag kunnen wij een “thuis” maken….
