Eind 2009 had ik het idee dat we ons leventje goed voor mekaar hadden en dat het slechts wachten was op de verkoop van ons huis. Het leven ging zijn gangetje. Enige perikelen met betrekking tot het onderwijs van onze kinderen werden op een mooie manier opgelost. We leefden op ons gemak en het plan was om – pas als het huis verkocht was – te gaan beslissen welke richting ons leven op zou gaan…. Rustig wachten op die dag…
Niet dus! 2010 is bij ons turbulent begonnen. De eerste werkdag in het nieuwe jaar kregen we het nieuws te horen dat de werkgever van Den Bosch naar Amersfoort gaat verhuizen. De reden om niet meer in de randstad te werken, maar juist in Den Bosch, was de reistijd en het op tijd thuis willen zijn om ook je kinderen groot te zien groeien. De toekomst ala “wie is toch die man die op zondag het vlees snijdt” wilden we niet hebben. Dus een half jaar geleden werd Den Bosch het voorlopige werkstation. Ons maandelijks inkomen ging hierdoor wel achteruit, maar volgens ons was het wel de moeite waard.
En we hebben genoten van het ‘s-avonds samenzijn. Na 3 jaar enkel een weekend-vader te hebben gehad, was het voor de kinderen weer wennen om aan het eind van de schooldag hun vader weer te zien. Ook voor vaders was het wennen, want na een paar dagen stonden de kinderen niet meer juichend aan de deur te trappelen om hem om de nek te vliegen. Nee, het werd een “hoi pap” zonder dat er opgekeken werd van spel dat op dat moment gespeeld werd op de computer of de Nintendo DS. Ook voor moeders was het wennen, want het alleenrecht in de keuken ‘s-morgens vroeg tijdens schooldagen was verdwenen. In onze toch vrij kleine keuken stonden we steeds in elkaars weg. De een om de lunch voor te breiden en de ander om te ontbijten. Vrij snel hebben we toch weer een nieuw ritme gevonden, waar iedereen tevreden mee was…
Maar nu wordt de reistijd weer 2 uur, net zo ver als toen naar Den Haag. Het hele voordeel van in Den Bosch werken is verdwenen. We zijn weer terug bij af, behalve dan dat ons maandelijk inkomen nu behoorlijk wat lager is geworden. Dit zorgt ervoor dat wij ons de komende dagen weer moeten gaan bezinnen, wat we willen. Willen we gaan voor de zekerheid van een vaste baan, maar dan wel met een lange reistijd en lager inkomen of gaan we weer terug naar de het freelance-werk met minder zekerheid, maar meer vrijheid in werktijden en wellicht meer inkomen?
Als we er uit zijn, dan laten we het je weten!
