Al enkele weken hebben we niets meer geschreven, druk met allerlei bezigheden die eigenlijk niet het vermelden waard waren. Dingen zoals naar school gaan, werken, vergaderingen uitzitten en verjaardagfeestjes aflopen. Maar dit bleek de stilte voor de storm… letterlijk.
De afgelopen dagen was het weer tropisch warm op de camping, met temperaturen van over de 30 graden. Maar gisteren rond 18.00u was het op zo’n 12000 meter hoogte ijskoud, ongeveer -10°C. Dit zorgde ervoor dat in een mum van tijd de stralend blauwe hemel vervangen werd door donker dreigende wolken en een opkomende wind. Terwijl ik met de auto onderweg was om mijn zoon op te halen van een kinderfeest en mijn dochter naar de laatste turnles wilde brengen werd de zonnebril vervangen door mijn standaard exemplaar. Dochterlief werd afgeleverd bij de sporthal om daarna zo snel mogelijk naar de camping terug te gaan, 12 km verderop. Tijdens deze 12 km begon het flink te waaien door de valwind die voor de buien uit naar beneden kwam. De wind nam ook zand van de droge akkers mee waardoor de auto gezandstraald werd. Daarna begon het keihard te regenen en te hagelen.
Op een gegeven moment kwam alles zo hard naar beneden dat de ruitenwissers er niet meer tegenop konden zwiepen en wilde ik de auto aan de kant zetten. Gelukkig duurde dit maar een paar seconden en werd alles ineens weer rustig… te rustig. Waarschijnlijk zaten we op dat moment in het oog van de storm. Maar we reden wel heel langzaam door. Zo’n 200 meter voor ons zagen we ineens een bruin/zwarte wolk laag over de weg scheren. Dit bleek zand en aarde te zijn dat door de wind werd meegenomen toen er een enorme boom met wortel en al omviel, bovenop de weg. Een paar seconden later en wij hadden eronder gezeten…
De slagboom bij de entree van de camping activeer je via een gepersonaliseerd kaartje. Daarvoor dien je eerst je autoraam te openen. In die paar seconden dat ik mijn arm uitstrekte om het kaartje in het apparaat te stoppen hadden regen en wind vrij spel en raakte ik doornat. Wat was ik blij dat wij veilig aangekomen waren en niet van de weg waren geblazen door de rukwinden! Er reden ook een paar auto’s naar buiten. Je vraagt je af waarom mensen dat doen, op pad gaan terwijl je weet dat zeer zware windstoten van meer dan 120 km/uur je zo van de weg af kunnen blazen… Bij de caravan aangekomen, sprintte zoonlief naar binnen en kon moeders controleren of het materiaal allemaal nog stevig vastzat. Ach, ik was toch al nat. Gelukkig was eigenlijk alles al ’s-morgens voorbereid op de storm door het afgegeven weeralarm en viel de schade mee. Slechts een aantal gebogen stangen die later weer eenvoudig rechtgebogen konden worden.
Achteraf gezien hebben we erg veel geluk gehad. Op het moment dat de storm ging liggen, kwamen ook de mensen weer uit hun schuilplaatsen. En dan hoor je de verhalen. Er zijn 7 bomen op het terrein omgewaaid of afgeknakt en 10-tallen tenten en luifels gescheurd of verdwenen. De afwasruimte is compleet onder 30cm rioolwater komen te staan. Een luifel met 3 man eraan hangend werd toch nog 20cm opgetild. Een man van 95 kg vloog zo de lucht in. Op de radio hoor je dat er 20 caravans met de mensen er nog in door de lucht zijn verplaatst en in een meer terecht zijn gekomen (onze caravan staat op zo’n 25 meter van een meer!). Continue hoor je in de verte de sirenes van de hulpdiensten.
Via de telefoon hoorde ik dat ik mijn dochter kon ophalen bij één van haar trainsters thuis. Ze hadden een wandeling willen maken naar een café in het dorp om daar een ijsje te eten. Het verzamelpunt was bij de gesloten sporthal waar ze elke woensdag trainen. Maar voordat ze konden vertrekken sloeg het noodweer toe. De trainsters hebben met zijn tweeën als een soort schild voor de groep kinderen gestaan om zo de regen en hagelstenen op te vangen. De groep werd op een gegeven moment door de wind en masse tegen de glazen deuren van de sporthal geduwd. Op het moment dat de rukwind ging liggen, wilden ze met de auto’s naar het café rijden, maar ook die was gesloten door stormschade. Het hele uitje werd toen snel afgebroken en de kletsnatte kinderen naar huis gebracht. Binnenkort gaan ze nog een poging wagen…
Weer op de camping aangekomen heb ik met de overburen de luifel er weer aangezet en gezellig samen een bakkie troost gedronken. Doordat er rond middernacht nog een onweersbui zou kunnen komen, besloten we de kinderen ook in de caravan te laten slapen. Voordat de eethoek – die als opslagplaats diende voor allerlei rommel – omgebouwd was tot slaapplaats waren we alweer een uurtje verder. Bij het omkleden en tandenpoetsen bleek dat één van de stoffen kledingkastjes die in de slaaptent van de kinderen stonden was omgevallen. Alle kleding van ons meisje was kletsnat geworden. Gelukkig konden we gisterenavond nog de natte spullen afleveren bij een goede vriendin die ervoor gaat zorgen dat vandaag alles weer schoon en droog is. Ook kregen we een setje kleding van haar dochter mee zodat onze dochter vandaag met droge kleding naar school kon.
Voor vanmiddag heb ik mijn planning maar aangepast. In plaats van te gaan zwemmen, gaan we maar de boel drogen, schoonmaken en opruimen…
Hoi Christa, Bart en kids,
Leuk om ook dit onderikje te lezen: het was juist net na de storm toen ik dacht ‘hoe zou het ze vergaan zijn?’ Wel mooi dat de natuur zich niets laat wijs maken…
Goed dat jullie OK zijn. Inmiddels zijn Pati en SOfie gisteren (28 juli) naar Chili vertrokken.
Groeten en tot ziens van Mark; we kijken nog wel wanneer we de auto overschrijven?
Mark