Het blijkt dat niet alleen onze zoon mooi kan schrijven. In het verleden heeft vaders ook een aantal gedichten en verhalen geschreven. Zijn meest recente verhaal is een droom die hij in december 2011 heeft opgeschreven en heeft gedeeld met jullie via het onderikje “Leuke grapjes“.
Maar er is een gedicht wat uit zijn pen is gesproten in december 1990, toch alweer zo´n 21 jaar geleden, wat ik graag met je wil delen. Voor mij persoonlijk is het een belangrijk gedicht, omdat ik daar de jongen in herken waar ik verliefd op ben geworden. Zelfs zo belangrijk, dat wij zonder nadenken meteen wisten hoe wij onze zoon zouden gaan noemen toen bleek dat ik zwanger was van ons eerste kind. Het gedicht is geschreven op zijn grens van volwassenheid en geeft een kijkje in zijn puberend hart…
———————————
Ik, Alex
Alex is een stille jongendie best wel wat te zeggen heeftmaar zijn stilte is zo ongedwongendus zwijgt hij en glimlacht beleefd
hij heeft ontzettend veel gedachtenhij denkt aan alles wat hem bezig houdtmaar hij weet dat als hij iets zeggen wildan zegt hij het waarschijnlijk fout
daarom zegt hij meestal niet wat aan zijn brein is ontsprotenhij zou graag heel open zijnmaar hij is eenzaam en heel gesloten
als hij zeggen zou waar hij aan dachtdan zou hij niet meer eenzaam zijnmaar zijn woorden zijn niet wat hij verwachtwas zijn spraak maar niet zo klein
Echter, soms vertelt hij zijn verhaalzegt hij wat hij wil met moedig hartof hij nu wel of niet wordt begrepenop deze momenten heet hij Bart
———————————
Draai de namen om en dan heb je…. zo treffend geschreven op allebei de mannen in mijn leven!:D