Hoezo extreem?

Deze foto is vorig weekend genomen 5 km van Fataga in een heerlijk zonnetje
Gran Canaria is een continent in het klein, midden in de Atlantische Oceaan. Door de zeldzaamheid van zijn ecosystemen, de flora – waaronder unieke soorten – en zijn geologie bestaat bijna 43% van het eiland uit beschermd gebied. Het hele eiland kan gezien worden als een open park met een schat aan planten en bloemen die zich onafhankelijk van de rest van de wereld hebben ontwikkeld. Een natuur die eeuwenlang zijn eigen gang is gegaan. Wat de Galapagos Eilanden zijn voor de fauna, is Gran Canaria voor de flora.

Het eiland bevat een scala aan ongewone landschappen met grote contrasten. Zo bevinden zich in het noorden uitgestrekte bossen met de unieke Canarische pijnbomen, terwijl in het zuiden het landschap bestaat uit ravijnen met inheemse vetplanten en cactussen. Het overgangsgebied wordt gevormd door valleien met palmbomen, inheemse tamariks-struiken en wilgen. Ons dorpje Fataga ligt in zo´n overgangsgebied, in de vallei genaamd ´de vallei van de duizend palmen´.

Niet alleen de natuur is gevarieerd, ook het klimaat loopt zeer uiteen. Het noordoosten wordt door de passaatwinden beïnvloed en is vochtig, het zuidwesten is juist erg droog en de toppen boven de 1500 m hebben hun eigen bergklimaat. Hierdoor krijg je ook wat het klimaat betreft extreme situaties. Het is bijna ongelofelijk, maar voor vandaag voorspelt het weerbericht sneeuw op de ´Pico de las Nieves´. ´Pico de las Nieves´ betekent letterlijk ´piek van de sneeuw´en is met zijn 1949 meter boven de zeespiegel het hoogste punt van het eiland. En dat terwijl nog geen 25 km verderop hordes toeristen heerlijk op het strand liggen te bakken in een warm zonnetje van ongeveer 24 graden…

En deze foto is vandaag genomen… met échte sneeuw op de achtergrond!
En Fataga? Die krijgt van allebei de extremen wat mee, het beste van de 2 werelden zeg maar. Ons dorp ligt ongeveer 630 meter boven de zeespiegel en ligt eigenlijk nooit onder een sneeuwdeken. Wel krijgen we in de wintermaanden regelmatig wat regen, waardoor we in één van de weinige echt groene valleien aan de zuidkant wonen. Daarnaast laat ook de zon zich regelmatig zien, veel meer dan in het eerstvolgende dorp Tunte, een bergtop verder. Vandaag én de afgelopen weken leven/leefden we ook in beide werelden. Vanochtend keken we naar buiten en vielen de eerste regendruppels alweer naar beneden. Maar daarnet klaarde de lucht razendsnel weer op en zitten we nu even in een heerlijk zonnetje. Helaas kan het ook zo weer dichttrekken, in de bergen zelfs binnen 10 minuten. En dan kan het weer gaan regenen… Helaas voorspellen ze voor de rest van de week hetzelfde weer. En ik kan je vertellen, ook wij verlangen net als jullie naar de lente…