Een van de belangrijkste redenen om op reis te gaan was voor mij de ervaringen die je in het buitenland kan opdoen. Andere culturen leren kennen en andere gewoonten meemaken. Andere mensen ontmoeten die heel anders over het leven denken dan de doorsnee Nederlander. Ik had zelf het idee dat Nederlanders graag klagen. Geen idee waarom, maar er is altijd wel iets om over te klagen. Als alles goed is geregeld, dan klagen we over de betutteling en als niet alles goed is, dan is het niet goed genoeg geregeld.
Nederlanders prediken tolerantie maar eigenlijk alleen voor mensen die precies zo zijn als wij. De rest moet zich eerst aanpassen en dan zijn we weer tolerant. Daarnaast roepen we dat we een kennismaatschappij zijn, maar met hoogbegaafde kinderen kunnen we niet zo goed overweg. Een extra uitdaging in het buitenland zou voor onze kids wel eens heel welkom kunnen zijn.
En dus hebben we besloten om vrijwel alles achter te laten en ons geluk in het buitenland te zoeken. Aangezien we de verantwoording hebben over het huis in Fataga en het tijd werd om de woning weer van de huurder over te nemen, was dit logischerwijs ons eerste doel. De huurder was al na 1 dag weg en dus hebben we ons hier prima kunnen vestigen. Mijn dagen zijn gevuld met het opknappen van het huis en de mensen uit het dorp leren kennen. Daarnaast werk ik nog af en toe voor een klant uit Nederland zodat de schatkist niet te snel leeg raakt. Mijn vrouw klust ook een hoop en leert weer andere mensen kennen. Vooral met onze canarische buren kan ze het goed vinden en dat is een gouden vriendschap om de cultuur te leren kennen.
De kinderen gaan hier naar school en hebben lokale vriendjes en vriendinnetjes. Ze eten op school waardoor ze de canarische keuken dagelijks krijgen voorgeschoteld en leren Spaans in een veel hoger tempo dan de ouders. Elke week doen ze ook huiswerk om de nederlandse taal beter te leren beheersen en om de al eigen gemaakte leerstof niet kwijt te raken.
Wat opvalt in Fataga is dat er erg veel mensen zijn die dingen voor je doen en er dan achteraf iets voor terugvragen, maar dit van tevoren brengen alsof ze je een vriendendienst doen. Grappig genoeg zijn dat andere importbewoners en zelden de echte Canarios. De magere winst die dit soort handelingen oplevert weegt volgens mij niet op tegen de moeite, maar als het leven goedkoop is is elke 10 euro weer een klein vermogen, zo lijkt het.
Een prettige verrassing kreeg ik gisteren bij het eten. De kinderen hadden beiden ‘s-avonds niet zo’n honger omdat ze op school alles hadden opgegeten wat ze voorgeschoteld hadden gekregen. Het eten op school werd vanaf dag 1 eigenlijk niet gewaardeerd. De kinderen vonden het vies en wilden het niet eten. We hebben afgesproken dat ze het wel elke dag zouden proeven maar het niet hoefden te eten. Thuis aten ze dan broodjes en ‘s-avonds nogmaals warm eten. Het middageten op school is namelijk warm eten. We hebben enige moeite moeten doen om de leraren duidelijk te maken dat de kinderen wat ons betreft het eten niet op hoefden te eten. Daar hadden ze wel moeite mee, omdat we er tenslotte wel voor betalen. Maar vanaf dat moment hebben ze de kinderen wel gestimuleerd maar niet gedwongen. Helemaal goed dus.
Bij het avondeten thuis zegt de jongste ineens dat het eten op school niet lekker was, maar dat ze toch maar alles heeft opgegeten want zoveel maakt dat nu ook niet uit. ik moest echt even slikken want wie sprak daar nu in plaats van mijn dochter??? Ze had nog nooit iets vrijwillig opgegeten dat ze niet lekker vond. Mama’s kookkunst wordt nu ineens hoog gewaardeerd, want ze heeft geleerd dat eten nog véééél viezer kan zijn en dat mama dus eigelijk wel goed kan koken. Ik heb het even nagevraagd maar ze heeft bevestigd toch echt mijn dochter zelf te zijn.
Mijn zoon lijkt hier gelukkig te zijn. Ik weet dat hij daarvoor voldoende intellectueel uitgedaagd moet worden, dus het feit dat alles in het Spaans is, biedt hem op dit moment voldoende uitdaging. De grap is dat hij nu met leeftijdsgenoten in de klas zit die helemaal niet hoogbegaafd zijn, maar wel een (taal)voorsprong op hem hebben. Hij leert nu spelen en omgaan met niet-hoogbegaafde kinderen waar hij een hoop van kan leren, terwijl hij in Nederland alleen gelukkig leek te zijn als hij omringd was door andere hoogbegaafden. Uitdaging kan blijkbaar ook uit een andere hoek komen.
De levenles van mijn vrouw kan ik samenvatten in 1 woord: tranquilo. Ze is gewend om alles direct aan te pakken en problemen zo snel mogelijk op te lossen. Als je in Nederland een boek bestelt, dan ligt het maximaal 3 dagen later klaar. Hier wachten we op het laatste schoolboek al meerdere weken omdat ze steeds het verkeerde boek hebben of de bestelling zijn kwijtgeraakt, tot 3 keer toe. Als je boos wordt omdat het hier niet snel genoeg gaat, wordt je gewoon niet meer geholpen en moet je nog langer wachten. Netjes op je beurt wachten werkt overigens ook niet. Zelfs als je bij binnenkomst een nummertje kan trekken, dan worden ze niet op volgorde afgehandeld. Orde is een moeilijk begrip hier en dus moet je te allen tijde veel geduld hebben en kunnen tonen.
Ik heb inmiddels gemerktdat mensen hier ook wel klagen, maar dan over dingen die er echt toe doen. Het grote verschil is dat hier vrij weinig geregeld is en het dus niet zo veel zin heeft je overal druk om te maken. Dan kies je het belangrijkste eruit en pas als dat is afgehandeld ga je voor het volgende. In Nederland is alles zo goed geregeld dat elk detail wat niet perfcet is voldoende grond tot klagen is. En dus klagen Nederlanders over details, gewoon omdat al het andere al zo goed is. Het enige probleem is dat het inmiddels tot kunst is verheven. (stik, nu doe ik het ook)
Een tweede les is dat mensen hier veel minder spullen hebben omdat er veel minder geld is. Zo leer je snel de waarde van spullen kennen en wat je wel of niet echt nodig hebt. Het blijkt dat je eigenlijk helemaal niet zo veel nodig hebt en dat veel mensen in Nederland hard werken om al die spullen te kunnen betalen die ze helemaal niet nodig hebben. Het is wel even wennen met minder, maar meer vrije tijd om lekker op een terrasje te zitten (of te klussen) is ook wel heel lekker.
Kortom; in dit kleine dorpje is onze wereld een stuk groter geworden.
ik dacht altijd dat het beter was om rijk en gelukkig te zijn dan om arm en ongelukkig te zijn. Wil jij nu zeggen dat er nog een derde variant is; arm en gelukkig?
grrr Harm